=======================================

 برگرد اي غريبه ! من بيمار نگاه خاموشت هستم . من دلتنگ آن سکوت بي فرجامت هستم . من آواره کوچه به کوچه چشمانت هستم . مي داني؟ هر وقت برف مي بارد من سفر مي کنم سفري به درون آن نگاه معصومت ؛ سفري به دنياي پاک سادگيت ؛ سفري به يادهاي فراموش نشده ؛ سفري به آن دور دست هاي غريب ؛ اي مسافر گمشده شهر ماه ! من تو را هر روز در غروب خيالم مي بينم ؛ با همان نگاه هاي خسته و پر نفوذ ؛ من تو را هميشه اين گونه مي بينم هميشه نگاهت بوي خاک باران خورده را مي داد
تو رفتي ! تو رفتي ! آرام و بي نشان ؛ سراغت را از شقايق هاي وحشي گرفتم گفتند: ما خواب بوديم کسي را نديده ايم ؛ به باران گفتم : من نگاهي را گم کرده ام تو آن را نديده اي؟ کلامش بارش سکوت بود ؛ حال من مانده ام با کوله باري از يادها و تنهايي ها وغروبي ديگر که انعکاسي از نگاه توست . برگرد اي غريبه ! من بيمار نگاه خاموشت هستم و جاودانه دوستت دارم