سلام درود بر شما نازنین
زیباست و با محتوا و قلم عرفانی شما با غباری از طراوت پاکی باران است .
در یکی از پستهای شما مطلبی مرا به فکر فرو برد و همیشه برایم تکرار زمان داشت که خواستم انتقادی کنم و شاید نظری که بعنوان قطره باران فرصتی داده شده رو بیان کنم . آری عشق زیباست و بخشش / درک / احساس / جاویدانی / از خود گذشتن و.... چیزهایی دارد که میتوان آنرا ترسیم کرد . سالیانی از داستانهای عاشقانه و عرفانی او می گذرد / دوره ایی که عاطفه ها کم شده باشد . واژه ها بهانه باشد. دیگر چیزی یافت نمی شود. آنهنگام که بارانی با عظمت بر سرمان نعمت می افکند . بدون کینه بود . اما کفر انرا فرا گرفت که رنگش رو به سیایست / نمیدانم به واژه حقیقت و حقوقی و منطقی اعتقادی دارید. در آخر باید گفت خویش را در خویش پیدا کنیم و وجدان رو در خودمان بگنجانیم و همه آنها رو بی ریا بیاموزیم / حقیقت در سادگیست و بیانش در کردار است ......

جاوید و سر افراز آنست که هویت و خودباوری خویش را در خویش پیدا کند . کمال در آنست که عظمت خود را بجا بیاورد " کوروش پادشاه عدل و عدالت "

منتظر راهنمایی های خوبتون هستم