گفت:من که دوستت ندارم پس چرا به من هديه مي دهي !؟

 گفتم : بر سر هر گوري صليبي مي نهند

 اين صليب را بر گردنت بالاي قلبت بياويز

زيرا انجا گورستان عشق من است .


***********************************

زندگي به من آموخت كه چگونه گريه كنم

اما گريه به من نياموخت كه چگونه زندگي كنم....

.تو نيز به من آموختي چگونه دوست بدارم

 اما به من نياموختي كه چگونه تو رو فراموش كنم.


**************************************

عشق باري است بر دوش دو قلب که
اگر يکسان به عهده گرفته شود با لذت تحمل ميشود .

سلام درود بر شما نازنین
زیباست و با محتوا و قلم عرفانی شما با غباری از طراوت پاکی باران است .
در یکی از پستهای شما مطلبی مرا به فکر فرو برد و همیشه برایم تکرار زمان داشت که خواستم انتقادی کنم و شاید نظری که بعنوان قطره باران فرصتی داده شده رو بیان کنم . آری عشق زیباست و بخشش / درک / احساس / جاویدانی / از خود گذشتن و.... چیزهایی دارد که میتوان آنرا ترسیم کرد . سالیانی از داستانهای عاشقانه و عرفانی او می گذرد / دوره ایی که عاطفه ها کم شده باشد . واژه ها بهانه باشد. دیگر چیزی یافت نمی شود. آنهنگام که بارانی با عظمت بر سرمان نعمت می افکند . بدون کینه بود . اما کفر انرا فرا گرفت که رنگش رو به سیایست / نمیدانم به واژه حقیقت و حقوقی و منطقی اعتقادی دارید. در آخر باید گفت خویش را در خویش پیدا کنیم و وجدان رو در خودمان بگنجانیم و همه آنها رو بی ریا بیاموزیم / حقیقت در سادگیست و بیانش در کردار است ......

جاوید و سر افراز آنست که هویت و خودباوری خویش را در خویش پیدا کند . کمال در آنست که عظمت خود را بجا بیاورد " کوروش پادشاه عدل و عدالت "

منتظر راهنمایی های خوبتون هستم 
 

با خودم عهد بستم بار ديگر که تو را ديدم، بگويم :
ازتو دلگيرم ولي باز تو را ديدم و گفتم: بي تو مي ميرم.

 که خيالت و زمزمه هايت هميشه با من است.

چگونه فراموش کنم تو را !

 که سايه ات و نگاهت هميشه در خيالم بوده است.

چگونه فراموش کنم تو را !

 که با تپش هاي قلبت زيسته ام .

چگونه فراموش کنم تو را !

که براي هميشه بودنت به پروردگار دعا کرده ام .

چگونه فراموش کنم تو را !

که با تو هميشه و در همه جا نفس کشيده ام .

چگونه فراموش کنم تو را !

که پاسخ من به آغاز و پايان زندگي تو هستي ! 

سال ها پيش از کنار دريا عبور کردي اما هنوز امواجش براي بوسيدن جاي پايت مي آيند و مي روند

 كاش نقاش چيره دستي بودم تا جنگل سبز چشمان تو را به تصوير مي كشيدم.

من التماس نگاهت رابا مظلوميت تمام فرياد كردم

 وهر شب نوشته هاي عريانم را در كوچه پس كوچه هاي خلوت شهر به دست نسيم صبحگاهي سپردم

 هرشب از راز چشمان تو نوشتم و تورا با قلمم به شهر بت رساندم

 ودست آخر از نامه گذشتم.

كاش امشب بغض آسمان با بغض دردآلود من همدرد شود

تاغم از دست دادن تورا با نواي غريبانه اي به اوج فلك برسانم

 و چشمان اشكبارم را در عزاي بي تو بودن در گورستان تنهايي سبكبار كنم.

 دلم يك همدرد مي خواهد قلمم همدرد است

 اما هر چه مي نويسم تو را فراتر از نوشته هايم مي بينم

واي قلمم كم كم مي ميرد ومن مي مانم و بغضي كه در گلو به شيداييم دامن زده است.

 وقتي نمي آيي و خورشيد بي وفاي چشمانت در پس ابرها غروب مي كند

 نماز آيات مي خوانم شايد توبيايي

 اما دردي گريبانگير سرنوشت من و توست.

دومين کسي رو که ميياي دوست داشته باشي و از تجربه ي قبلي استفاده کني

 دلتو بدتر ميشکنه و ميذاره ميره

بعدش ديگه هيچي برات مهم نيست و از اين به بعد ميشي اون آدمي که هيچ وقت نبودي

 ديگه دوست دارم واست رنگي نداره  

و اگه يه آدم خوب باهات دوست بشه تو دلشو ميشکني

که انتقام خودتو بگيري....و اون ميره با يکي ديگه

                          اين طوريه که دل همه ي آدماي جهان ميشکنه