باز کن پنجره را ، که نسیم
 روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد
 و بهار
روی هر شاخه ، کنار هر برگ
شمع روشن کرده است.

همه ی چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یک پارچه آواز شده ست
و درخت گیلاس
هدیه ی جشن اقاقی ها را
گل به دامن کرده ست.
 
باز کن پنجره ها را ، ای دوست
 هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت؟
 برگ ها پژمردند؟
تشنگی با جگر خاک چه کرد؟
 
هیچ یادت هست؟
 توی تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد؟
با سرو سینه ی گل های سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟
 هیچ یادت هست؟

حالیا معجزه ی باران را باور کن
 و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه ی تنگ
 با همین دست تهی
 روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد.

 
خاک جان یافته است
 تو چرا سنگ شدی؟
 تو چرا این همه دلتنگ شدی؟
   باز کن پنجره ها را
 و بهاران را
باور کن !

                                           اگه کسی دیوونت بود ! عاشقش باش !
                                           اگه عاشقت بود ! دوستش داشته باش !
                                           اگه دوستت داشت ! بهش علاقه نشون بده !
                                           اگه بهت علاقه نشون داد ! فقط یه لبخند بزن !!!

امروز دارم نگاهت مي كنم ومي دانم چشم من براي ديدن تو بهانه نمي خواهد. مي دانم امروز كه آسمان ابري شده است، چشم همه ماهي هاي قرمز حوض آبي خانه دل من و تو، آبي خواهد شد و تو مي آيي و احساس پنجره ها را نوازش مي كني و پاي صحبت ماهيان ، لب حوضي مي نشيني كه عشق درآن معنا مي شود.آخر تو مي تواني پاورچين پاورچين از كوچه پس كوچه هاي فاصله بگذري و روي سبزه هاي نمناك قدم بگذاري و با همه روحت به آشيانه ام بيايي و دست بكشي روي صورت آرام شمعداني ها كه خواب آفتاب مي بينند وعاشقانه نفس مي كشند.
تو مي تواني حرمت نفست را به صداقت آينه ببخشي و تكرار كني ، آينه هميشه آينه است. آخر اين جا، اين جا كه نگاه من به نگاه تو پيوند مي خورد، همه آينه ها بيدارند و مي توانند روشني سپيده را به زاويه نگاه من و تو ببخشند و تو مي تواني نقطه تاثير صداقت شبنم باشي و روي گلبرگ هاي سرخ شقايق بنشيني و لبخند ارغواني ات را به باغچه كوچك هستي من ببخشي و خانه دلم را شكوفه باران كني.
تو مي تواني با مهرباني ات، عمق نگاهت وآرامش كلامت به من نزديك تر شوي تا احساس دل و نگاه و كلامت را به درياي دلم بسپارم تا حضورت را نفس بكشم و به ياد بياورم تو نزديك تر از هميشه، همين جا، با همان نگاه هميشگي ، مرا مي بيني و مي فهمي.

و من ... من  فقط  تو را مي بينم ، تو را كه مي تواني پشت يك پنجره بسته بنشيني و از همه كوچه ها بگذري ، تو را كه مي تواني از پشت ديوارهاي بلند، روح سبز نسترن را در آغوش بگيري. آري ! تو مي تواني به زندگي من ، معنايي تازه ببخشي . تو مي تواني صادقانه روي بركه ي سفيد تقويم زندگي ام، حرف اول اسمت را بنويسي و بدون اينكه منتظر رسيدن فصل ها باشي، نگاه كني به اولين صفحه دفتر زندگي ام كه نام تو بر آن ثبت شده است.

... و من مي فهمم تو روحت را به زندگي من بخشيده اي، من مي فهمم وقتي من و تو با مهرباني در كنار يكديگر هستيم، همه فاصله ها خط مي خورند، و من و تو ؛ ما مي شويم.

اون قدر تجربه که قويت کنه !

اون قدر غم که انسان نگهت داره !

و اون قدر اميد که شادت کنه !
 

 ز غم کسي اسيرم که ز من خبر ندارد
                         عجب از محبت من که در او اثر ندارد 
                                                 غلط است هر که گويد : دل به دل راه دارد 
                                                                         دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد  !!!

          عناصر تشکيل دهنده ي عشق :
 
                   ۱- بردباري : عشق بردبار است .
                   ۲-  مهرباني : عشق مهربان است . 
                   ۳-  سخاوت : عشق در آتش حسد نمی سوزد .
                   ۴- فروتني : عشق غرور ندارد .
                   ۵-  ظرافت :  عشق پسنديده است .
                   ۶- تسليم  :  عشق خود خواه نيست .
                   ۷-  ابتسام :  عشق خشم نمي گيرد .
                  ۸- معصوميت :  عشق سوء ظن ندارد .
                  ۹- صداقت :  عشق از نا راستي شاد نمي شود ولي با راستي به شعف مي آيد.

عشق ، آفريننده ي معشوق و انكار كننده ي مرگ زيبايي ها ست.
عشق ، بازي قشنگ روزگار و طلايه هاي زيباي محبت ها ست.
عشق ، كبوتر زيباي بام دل است و قوي سپيد انديشه ها ست. 
عشق ، آسمان آرزوها و دشت وسيع پرواز كبوترها ست.
عشق ، ساحل بيكران بودن ها و امواج تند نبودن ها ست .
عشق ، سرزمين پيوند ها، دوستي ها و ديار عاشقان است.
عشق ، مفهوم بزرگ زنده بودن و بزرگ زندگي كردن است. 
عشق ، باران ديده ها ست وآتش افروز سينه ي خاموش است.
عشق ، گرامي داشتن خود وعزيز داشتن دل و با عزت داشتن قلب است. 
 عشق ، شعله دل ها وآواز قلب ها ست. 
  عشق ، قلب دنياي درون است. 
  آري ، عشق هنر بزرگ قلب ها و خالق زيبايي ها ست.