|
نوشتم از گندم هايي که در زير انوار طلايي خورشيد مي درخشد و در وزش باد به اين سو و
ان سو مي رود.
نوشتم از امواج دريا که با جوش و خروش بر شن هاي ساحل دست نوازش مي کشند.
نوشتم از گل سرخي که در باغچه براي ديدار جوانه اي لحظه شماري مي کند.
نوشتم از کبودي کوه? از آبي اسمان و از سرخي غروب.آري غروب!
غروب را بسيار دوست مي دارم و در هر غروب به انتظار طلوعي مي نشينم و باز دوباره
غروبي ديگر را مي بينم.
سحر گاهان که چشمانم را باز مي کنم تا باري ديگر صورتم را با آب حوض روشني بخشم
مي بينم سيب سرخي را که از شاخه ي درخت در زلالي آب حوض مي رقصد و غلتان غلتان
باجدا شدن قطره قطره هاي آب از حوض به سويم مي آيد? آن را مي بو يم و در طاقچه ي
پنجره اي که رو به قاصدک هاي سفيد و غنچه هاي سرخ گون باز مي شود مي گذارم تا از
دريچه اي کوچک چشم انداز بي نظير و بي پاياني را بنگرد و عظمت او را مشاهده کند.
ظهر هنگام وقتي که آفتاب با دست هاي گرم و مهربان خود? کره ي خاکي سردي را گرم مي
کند و در سکوت طبيعت که تنها از آوازهاي خاموشي حکايت مي کند رحمانيت او را مي بينم.
بارديگر غروب فرا مي رسد و آفتاب که مي خواهد دست هاي گرمش را پشت خود پنهان کند?
زيرکانه از جلوي چشمانم محو مي شود.
و من که نمي توانم از آن همه غوغايي که درونم برپاست و هنگام ظهور جز خاموشي چيزي
را نمي نمايد? صحبت کنم? پس چگونه خواهم توانست از طلوع تا غروب را بر صفحه اي که
به دست ادمي ساخته شده ? بنويسم؟
ادامه مطلب
|
